Hoe lees ik de signalen van mijn publiek?
Het gros van ons doen en laten (tussen de 85 en 95%) gebeurt onderbewust. Idem voor de first check, het inschatten van de uitstraling van een spreker door het publiek. Opdracht is dus vooral aandacht te besteden aan het connecteren met uw publiek op onderbewust niveau.
Hoe? Via een overtuigende, enthousiaste body language.
Het omgekeerde is even zo belangrijk. Hebt u zich als spreker wel eens de vraag gesteld: heb ik mijn publiek wel mee? Wat denken de aanwezigen over wat ik hier vertel? Uw publiek komt het u zelden vertellen. Of toch niet woordelijk.
Als spreker kan u het "al dan niet mee zijn" zelf lezen. Inderdaad, via de non-verbale signalen:
- De hand onder de kin, het hoofd ondersteunend: doe het licht maar al uit;
- Armen krampachtig gekruist, vuisten gebald: ik zie uw verhaal en uzelf niet zitten!
- Het opstarten van een praatje met de buur;
- De hand voor de kin, wijsvinger tegen de slaap: aandachtige, doch kritische luisteraar;
- Instemmend meeknikken ter bevestiging van uw boodschap...
Uw publiek apprecieert uw verhaal onrechtstreeks, via non-verbale lekken;
Met woorden kan u nog spelen en de waarheid verhullen. Een lichaam onthult echt alles.
Hoe lossen ervaren presentatoren dit op?
Zolang een aantal aanwezigen in deze houding blijft zitten (en mekaar spiegelen) neemt het publiek de sprekersboodschap niet of nauwelijks op.
De kunst is dus de houding te veranderen.
- U laat het publiek een oefening doen;
- U laat ze kijken naar iemand of iets achteraan de zaal;
- U verleidt uw publiek met een fysische aandachtstrekker, waar ze niet kunnen naast kijken.
Wanneer u een presentatie doet voor kleinere groepen legt u hand-outs en/of relevante documentatie op tafel en vraagt om deze in te kijken. De betrokkenen zijn dan wel verplicht van positie te veranderen.
